Artikelen

Anonieme meldlijnen zijn blijkbaar een uitkomst. Een uitlaadklep voor onze frustratie en ergernis over het zwart werken van de buurman, het bijklussen van de arbeidsongeschikte collega of het falen van de lokale overheid.

Opvallend bij anonieme meldingen is de hulpeloosheid die daarin doorklinkt. Melders geven aan dat situaties soms als jaren duren. Jarenlange ergernis over het frauderen met kilometers, diefstal van bedrijfseigendommen en de ambtenaar die zich ten koste van de gemeenschap verrijkt. Opmerkelijk is dat veel melders aangeven dat anderen ook van de misdragingen op de hoogte zijn, maar dat niemand iets doet.

Dan vraag ik me af: zijn het echt van die angsthazen? Of denkt de brave inborst bij zichzelf: ik heb er geen last van dus waarom zou ik er iets over zeggen? Een onderzoek naar deze houding zou zeker de moeite waard zijn. Waar komt die passieve opstelling vandaan? Is het schijnheiligeheid of onze calvinistische inslag? We weten goed wat wel en niet mag en dat is kennlij voldoende. Iemand aanspreken op zijn verantwoordelijkheid en actie ondernemen, is voor de meesten een stap te ver. Laat de ander de kastanjes uit het vuur halen! Ondertussen zie ik de hond van mijn overbuurman op mijn gazon poepen. Nu is het genoeg! Even een mailtje naar de wijkagent.